Een lesje in afzien

24 septemberSaint Chelyabinsk d’Aubrac

De avond in het oude seminarie gebouw was een soort van pelgrims gezelligheid. Iedereen schoof aan in de huiskamer en de gastvrouw had voor iedereen wel even tijd. Maar ze ging ook voor Henk en Wil koken.  Eenmaal aan tafel naam ze ook daar de regie in handen. We waren met totaal 5 meeëtende gasten plus dus de gastvrouw.  Het voorgerecht kwam op tafel, een heerlijke salade. Maar de gastvrouw houdt van tempo. Dus meteen kwam ook het hoofdgerecht, het kaasplankje en nagerecht. Puf puf…..uitbuiken dan maar op hun bed.

Na het ontbijt vandaag gingen de rugzakken van Henk en Wil gelijk op hun rug en gingen ze op pad. Wel hadden ze zich voorbereid op wat nattigheid. Het zag er donker uit buiten en dat voorspelde weinig goeds. Het eerste stuk liep door een bos en wat open velden. Maar op een gegeven moment kwamen ze in meer open gebied en moesten ze de heuvel op. Eenmaal daar begon voor hun een echt horror wandeling van zo’n 8 km. De miezerregen ging over in regen en er stond een koude wind. De temperatuur niet meer dan 9 gr. ze liepen eigenlijk op de top van de heuvel. Het pad bestond uit een soort karrenspoor / koeienpad en de boer was er denken ze vaak overheen gegaan met zijn tractor. Door de regen van de laatste tijd was het ook sompig. Elke keer dacht het stel dat het pad ging eindigen. Maar dat was valse hoop. Door moesten ze en inmiddels was er ook een dikke mist ontstaan. Ze hielden elkaar goed in de gaten want in deze omstandigheden wil je elkaar niet kwijt raken. Ook waren ze op gegeven moment even het pad kwijt. Maar gelukkig kwamen er mensen aan en samen kwamen ze weer op de goede weg. Brrr…….Wil had het echt koud, maar ja stoere Henk liep gewoon in zijn korte broek. Want, zo redeneerde hij aan het begin van deze dag, krijg ik geen last van een natte broek. Wat een logica. Toen kwam er een schuilhut in zicht, dus konden ze even op adem komen. Daar dachten meer mensen zo over. Dus een half uurtje hebben ze zo doorgebracht met een aantal wandelaars. En ja gedeelde smart is toch halve smart. Uiteindelijk bereikte ze de bewoonde wereld. Daar was een gezellig restaurant en met warme chocolade melk en koffie kwamen ze weer op verhaal.

En wat weer wonderlijk was is dat de middag weer heel prettig is verlopen. Ze gingen de Col  d’Aubrac (1300 m) over waarna een afdaling begon door mooi bos. Wat steeds maar doorging. Ze liepen echt een prachtige groene diepte in. En ook de zon begon te schijnen. De slechte ochtend werd zo weer snel verdreven. Wel is het zo dat afdalen op deze route niet betekend van lekker snel naar beneden gaan. Nee 80% van de paden die Henk en Wil bewandelen bestaat uit rotsachtige ondergrond, dus rotsblokken,stenen, gruis en ze moeten echt wel heel behoedzaam hun stappen zetten. De overnachtingsplek was een vriendelijk dorp wat in die groene oase lag. Een fijn plek met een vriendelijke gastvrouw. Een hapje eten hebben ze in een restaurant gedaan. En toch ook wel met veel trots en een voldaan gevoel hebben ze hun moede hoofd laten rusten.